یاد امام و شهدا

دل و میبره کرب و بلا

بعضی شبا،وقتی بابا،کنج دلش غوغا میشه

یا بعضی وقتها دل شب،وقتی که از خواب پا میشه

میره یه گوشه میشینه،آلبومش و وا میکنه

خوب میدونم گذشته اش و با اونها پیدا میکنه

درد و دل این روزهاش و با اونها نجوا میکنه

یاد اما و شهدا

دل و میبره کرب و بلا

میگم بابا اینها کی ان،که با لباس خاکی ان

اما هزار تا کهکشون،سرتا سر هفت آسمون

مونده به زیر پرشون

میگه پسرم نور دلم باغ گلم همه حاصلم

الهی هیچ مسافری،از رفیقاش جا نمونه

تو هم دعا کن که بابات،غریب و تنها نمونه

بعد امام و شهدا،زیاد تو دنیا نمونه

اینا تو آسمون من،ستاره های سحرن

به  جون تو،برای من،عزیزتر از برادرن

به کی بگم،جور بگم

بهضی هاشون تو بیایری،بعضیهاشون تو رویا ها

جلوه ی مولا رو دیدن،جذبه ی آقا رو دیدن

یاد امام و شهدا

دل و می بره کرب و بلا

میگم بابا چرا،هروقت پیش شما،میون کل جبهه ها

اسم شلمچه که میاد،چه سری ِ،چه رازی ِ

فوری بر افروخته میشین مثل شمع سوخته میشین

میگه پسرم ای پسرم،نمک نزن بازم به زخم جگرم

سرتا سر جبهه همش تور تجلی خدا بود به خدا

آخر دنیا بود به خدا،کرب و بلا بود به خدا

حضرت زهرای بتول،با اینکه ما نوکرشیم

مادر ما بود به خدا،مادر ما بود به خدا

اما میون جبهه ها شلمچه بیشتر از همه گرفته بوی فاطمه

شب حمله همهمه بود روی لبها زمزمه بود

کی تو دل ها واهمه بود،دعوا سر سربند یا فاطمه بود

ذکر لبها وقتی یا زهرا میشد،همه گرهامون وا میشد

یاد امام و شهدا

دل و می بره کرب و بلا

میگم بابا این که الم تو دستش ِ،صبح دو کوهه مستش ِ

روی لبهاش یه زمزمه است،اینکه جلوتر از همه است

بگو کی ِ،بگو کی ِ

این رفیقم که میبینی،میون دار هیئت ها بود

مسجدی بود بی ریا بود،با صفا بود با خدا بود

یه شب توی میدون مین آخر به آرزوش رسید

ترکش های خمپاره ها هر دوتا دستهاش و برید

یاد امام و شهدا

دل و می بره کرب و بلا

این رفیقم پور احمد،تو عاشقا سر آمد ِ،دیگه مثلش نیومده

عاشق با صفایی بود،خیلی امام رضایی بود

این رفیقم که میبینی،اهل نظر بود به خدا،مرغ سحر بود به خدا

مرد خطر بود به خدا،یه شب توی میدون مین،دیدم بی سر بود به خدا

این رفیقم که میبینی،انیس و یار و یا ورم

عزیزتر از برادرم،نور دو چشمون ترم

وقت وداع آخرش،می گفت بگو به مادرم

از خدا خواستم همیشه،که بر نگرده پیکرم

این رفیقم غلام علی نوحه خونه،روضه خونه

وقتی دل بابات میگیره ،شعرهی اون و میخونه

آخرش حاجتم و من میگیرم از عشق تو مولا میمیرم

قربون کبوتر های حرمت،قربون این همه لطف و کرمت

پ.ن:

1.زمزمه این روزها شده

خیلی فکر میکنم به اونهایی که رفتن و اونهایی که جا موندن

و همه زنده گیشون تو غربت و تنهایی گذشت

و من

که اون دنیا چطوری می خوام جوابشون و بدم

دوست داشتم اون روزها بودم

اما نمیدونم اگه بودم...واقعاً یکی از اونها میشدم؟!

یا میشدم مثل اون بنده خدایی که با خوش میگفت اگه دران امام حسین بود حتماً یکی از اصحاب آقا میشد

(اونوقت 3شب پشت سر هم خواب دید که تو صحرای کربلاست

و جزء اون گروه از اصحاب ِ که وقتی امام داشتن نماز میخوندن دورشون حلقه بسته بودن تا حافظشون باشن

در هر سه شب تیری از طرف دشمن به سمتش میاد

 و هر 3بار خودش و کنار میکشه و تیر به امام میخوره و امام شهید میشن

تازه میفهمه که اصحاب امام حسین حتی حرکات غیر ارادیشون رو هم کنترل میکردن...)

2. آدرس دانلودش رو هم میذارم  (برای اونهایی که میخوان)

دانلود

3.بخش نظرات هم غیر فعال  ِ

دلیلش بمونه برای خودم...