چنان دل کندم از دنیا،که شکلم شکل تنهایی ست
ببین مرگ مرا در خویش،که مرگ من تماشایی ست
مرا در اوج میخواهی...تماشاکن،تماشا کن
دروغین بودم از دیروز،مرا امروز حاشا کن
در این دنیا که حتی ابر،نمیگرید به حال ما
همه از من گریزانند،تو هم بگذر از این تنها
فقط اسمی به جا مانده،از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی،قلم خشکیده در دستم
گره افتاده در کارم،به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن،چه راهی پیش ِ رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند،مرا با خود رها کردن
همه خود درد من بودن،گمان کردم که همدردند
شگفتا از عزیزانی،که هم آواز من بودند
به سوی اوج ویرانی،پل پرواز من بودن
گره افتاده در کارم،به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن،چه راهی پیش ِ رو دارم
رفیقان یک به یک رفتند،مرا با خود رها کردن
همه خود درد من بودن،گمان کردم که همدردند
ما آدم ها (بیشترمون) ناشکریم
یادمون میره همه چیزهایی که همین الان داریم،همونهایی هستن که شاید تا همین دیروز از خدا میخواستیمشون
یادمون میره گاهی...که همه این چیزهایی که تو لحظه داریم،هیچ حقمون نیست و همش لطف و رحمت خداست
یادمون میره
و همیشه فقط طلب میکنیم
(داشت یادم میرفت...
ممنون که یادم آوردی عزیزترین)
پ.ن:
عاشق "خدایا شکرت" گفتنهاتم...حتی توی اوج درد کشیدنهات
